Najczęściej w grę defensywną zespołu zaangażowanych jest nawet do 8/9 zawodników. Naturalnie, Rossoneri starają się grać pressingiem i odbierać piłkę jak najwyżej, jednak czasem trzeba cofnąć się głębiej. Wówczas trójka pomocników (Seedorf, Pirlo, Gattuso) zawęża środek pola, uniemożliwiając nawet bardzo kreatywnym rozgrywającym swobodne działanie, boczni obrońcy w zależności od sytuacji pilnują skrzydłowych bądź napastników, a środkowi defensorzy starają się odcinać od podań wbiegających do środka któregokolwiek rywala (przeważnie napastnika). Czasem gdy zachodzi potrzeba głęboko cofa się Kaka, aby umożliwić Gattuso i Seedorfowi zwrócenie baczniejszej uwagi na boki.

Mimo iż, najczęściej Milan rozgrywa atak pozycyjny, czasem trzeba nastawić się na kontrę. Kluczem do takiej akcji jest Kaka. Czarna robota należy do obrońców, albo jeszcze lepiej do cofniętych pomocników (nierzadko Gattuso), którzy muszą skutecznie, jak najszybciej odebrać piłkę rywalowi i albo bezpośrednio, albo za pomocą Pirlo, przekazać ją do Brazylijczyka, który swoim dryblingiem, potem strzałem z dystansu lub prostopadłym podaniem do napastnika rozwiązuje akcję (patrz: bramka Crespo na 3-0 z Liverpoolem, w Stambule). W kontrataku, często udział biorą też boczni obrońcy, wychodzący błyskawicznie skrzydłem, a specjalistą w tej dziedzinie okazał się być Serginho.

Jednak najważniejszym elementem gry obronnej Milanu jest ustawienie połączone z dobrym pressingiem. Te dwa elementy odpowiednio wykonane, nie dają przeciwnikowi ani trochę miejsca do rozegrania akcji, ani skrzydłem, ani tym bardziej środkiem. Mając na uwadze indywidualne możliwości zawodników, ustawienie to jest też znakomitą pozycją wyjściową do kontrataku, a rzetelnie wykonane obowiązki w defensywie całej drużyny, minimalizują ryzyko utraty gola do przypadku lub indywidualnego błędu, których w futbolu nigdy wykluczyć nie można.