Tak jak w obronie, tak i w ataku bierze udział większa część zespołu. Jak już wspomniałem, nie do przecenienia jest rola bocznych obrońców, którzy momentalnie zwiększają liczebność pomocy z 4 do 6. Wspomniany wcześniej „architekt" Pirlo odpowiada za przebieg każdej akcji. Milan stara się do minimum ograniczyć liczbę długich piłek, będących w dużej mierze- przypadkowymi podaniami, na aferę. Kluczem jest jak najszybsze przekazanie piłki do Pirlo, który wybiera partnera do rozegrania danej akcji. Andrea swoim ruchem wymusza od nich określony ruch, czy to pokazanie się do krótkiej piłki, czy to bieg do przodu, do prostopadłego podania. Pirlo mający średnią celność podań ponad 70%, bardzo starannie wybiera przebieg każdej akcji, mając do dyspozycji pełen wachlarz rozwiązań. Bardzo często gra górą do Kaki, który albo rusza przed siebie, albo schodzi na skrzydło i tam rozgrywa z bocznymi obrońcami i wchodzącymi ze środka Seedorfem i Gattuso. Rozwiązanie to ma o tyle sens, że zwłaszcza Inzaghi, ale i Gilardino znakomicie grają głową. W przypadku dośrodkowań, czy to z lewej, czy prawej strony, zawsze przynajmniej dwóch z czterech pomocników czyha na przedpolu, aby uderzyć z dystansu, a w przypadku Pirlo, Seedorfa i Kaki jest to prawdziwa „specjalność zakładu". Jako, że przedpole przeciwnika, to dla Rossonerich bardzo dogodne miejsce do zdobycia gola, często też któryś z napastników cofa się w ten rejon, aby jeszcze zwiększyć tam przewagę.

Charakterystyczną cechą Milanu ostatnich lat, jest to że nie ma jednego najgroźniejszego miejsca, sposobu, którym zdobywaliby gola. Tak samo wiele strzelili po akcjach skrzydłami, jak i środkiem (duże zasługi Rui Costy, a dopiero później Kaki). Można powiedzieć, że trochę ryzykancka i samobójcza jest ofensywna gra Milanu, ale wielkim atutem jest szybki powrót do obrony, a także tłumienie akcji rywali już w zarodku (ukłony zwłaszcza dla Gennaro i środkowych obrońców, bardzo wysoko wychodzących).