Największą siłą Milanu jest bez wątpienia szybkie i płynne przejście z defensywy do ofensywy i na odwrót. To jest właśnie ten moment, w którym z 8 broniących, w przeciągu paru sekund mamy 8/9 atakujących. Ancelotti przede wszystkim, zminimalizował przypadkowość w grze swoich podopiecznych. Zawodnicy poruszają się według wcześniej omówionych schematów, a każda zagrana piłka ma jakiś cel i adresata. Naturalnie, styl ten wymaga inteligencji i świetnej techniki, ale z tym na szczęście w Milanie nie ma problemu. Sposób w jaki grają Mediolańczycy różni się od innych utytułowanych ekip, ponieważ każda akcja rozgrywana jest znacznie wolniej, ale za to z większą starannością i rozmysłem. Przez to także, Milan często słabsze wyniki osiąga ze słabszymi zespołami, które trzeba szaleńczo przycisnąć, a lepiej idzie mu z tymi najlepszymi, które tą starannością i wyrachowaniem są pokonywane.

Niestety taktyka i sposób gry Rossonerich w zbyt dużym stopniu opierają się na konkretnych indywidualnościach, co wymaga bardzo dobrej (niekoniecznie bardzo szerokiej) ławki. Dowodem na to jest odejście Shevchenki, którego nie sposób teraz zastąpić (mogłoby to zrobić tylko kilku piłkarzy na świecie), a strach pomyśleć, co jeszcze stałoby się z Milanem gdyby odszedł n.p.: Pirlo, Gattuso, albo Kaka. Wówczas cała taktyka mogłaby legnąć w gruzach. Jest to rzecz, która z pewnością zaprząta głowę Ancelottiego. Pocieszający jest jednak fakt, że najważniejsi piłkarze, są jeszcze w odpowiednim wieku, a ich kontrakty mają jeszcze parę lat ważności.