Galeria Sław: Sebastiano Rossi

Wczoraj obchodził swoje 47. urodziny. Wystarczy wymienić jego imponujący dorobek trofeów: 5 x Scudetto, 1 x Liga Mistrzów, 3 x Superuchar Włoch, 2 x Superpuchar UEFA, 1 x Puchar Interkontynentalny, aby wiedzieć, że mamy do czynienia z graczem najwyższej rangi. Do tego niesamowity rekord 929 minut bez wpuszczonego gola w lidze oraz jeden z najlepszych wyników w Lidze Mistrzów (558 minut). Równie niesamowity co porywczy. Przez wielu okrzyknięty najlepszym bramkarzem w historii Milanu. Sebastiano "SuperSeba" Rossi!

Biografia
 

• Data urodzenia: 1964-07-20

• Miejsce urodzenia: Cesena (Forlě)

• Pozycja: Bramkarz

• Wzrost: 198 cm

• Waga: 96 cm
   

Kariera w Milanie

• Data debiutu: 1991-03-24

• W meczu: Inter-Milan 0-1

• W rozgrywkach: Serie A

• Występy w Serie: A 240

• Występy w Pucharze Włoch: 43

• Występy w LM: 36

• Występy w Pucharze UEFA: 1

• Występy w Superpucharze Europy: 4

• Występy w Pucharze Interkont.: 2

• Występy w Superpucharze Włoch: 4

• Wszystkie występy: 330

• Wszystkie gole: 0

Kluby

• Cesena

• Forli

• Empoli

• Rondinella

• Milan

• Perugia

Tytuły klubowe

• 5 x Scudetto (1991/92, 1992/93,
  1993/94, 1995/96, 1998/99)

• 1 x UEFA Liga Mistrzów (1993/94)

• 2 x UEFA Superpuchar (1990,1994)

• 3 x Superpuchar Włoch (1992, 1993, 1994)

• 1 x Puchar Interkontynentalny (1990)

Sebastiano Rossi urodził się 20 lipca 1964 roku w Cesenie. Już od wczesnej młodości interesował się sportem, był nie tylko utalentowanym bramkarzem, lecz również koszykarzem. Seba mieszkał niedaleko stadionu Ceseny i bardzo często grał nieopodal w piłkę. W wieku 8 lat został zauważony przez Piero Sartiego, sekretarza Ceseny, który wręczył mu kartkę z napisem „Prezentacja na boisku”. Od tamtego czasu Rossi został młodzikiem lokalnego klubu.

Seba grał z powodzeniem również w koszykówkę. Ze swoją drużyną doszedł do finału szkolnych rozgrywek, który odbył się w Rzymie. Rossi potrafił się odnaleźć na każdej pozycji i to tak dobrze, że ofertę złożyło mu kilka klubów z Serie A1.

W wieku 15 lat młody Rossi musiał podjąć ważną decyzję – reprezentować klub koszykarski z Serie A1 czy też założyć rękawice bramkarskie w drugoligowej A.C. Cesenie. Miłość do piłki nożnej wygrała i w roku 1979 dołączył do primavery Ceseny. Gdyby Rossi wiedział, że w pierwszym składzie drużyny zadebiutuje dopiero 7 lat później, jego kariera potoczyłaby się pewnie inaczej.

W 1982 roku działacze klubu postanowili wypożyczyć młodego zawodnika, ponieważ ten nie miał szans na przebicie się do pierwszego składu. Przez następne 4 lata Rossi tułał się po włoskich klubach notując gorsze i lepsze epizody w karierze.

Pierwszym przystankiem było A.C. Forli, mały klub z Serie C1. W sezonie 1982/83 Rossi zaliczył swój oficjalny ligowy debiut oraz rozegrał 11 spotkań, w których wpuścił 13 bramek W następnym sezonie bramkarz wrócił do macierzystego klubu, lecz jego sytuacja nie uległa zmianie, na dodatek miała się jeszcze pogorszyć. Okres 1984/85 Rossi spędził w drugoligowym Empoli F.C. Niestety ten rok nie był lepszy od poprzedniego, zawodnik nie rozegrał ani jednego spotkania.

Sezon 1985/86 oraz następujący po nim 86/87 były przełomowe. Bramkarza wypożyczono do klubu z Florencji - trzecioligowej Rondinelli Marzocco. Rossi rozegrał 28 oficjalnych meczów i wpuścił 19 bramek.

W sezonie 1986/87 Rossi ponownie wrócił do Ceseny. Tym razem był już podstawowym bramkarzem, a podczas pierwszego roku rozegrał łącznie 33 spotkania. To również wspaniały czas dla klubu prowadzonego przez Bruno Bolchiego. Po zajęciu 3 miejsca i barażach z Lecce i Cremonese, Cesena awansowała do Serie A. Posadę trenera przejmuje jednak Alberto Bigon (były, wielki piłkarz Milanu).

Sebastiano debiutuje w Serie A 13 września 1987 roku w meczu z Napoli. Przez następne dwa lata Cesena wraz z nowym trenerem dzielnie walczy w najwyższych rozgrywkach ligowych Italii. W 1989 roku Bigon odchodzi do SSC Napoli, a jego następcą zostaje nieznany wtedy Marcello Lippi.

SuperSeba rozegrał w Cesenie 95 spotkań ligowych (łącznie 127), w których wpuścił 58 bramek. W roku 1990 kuszony lukratywną ofertą przechodzi do Milanu jako zmiennik Andrei Pazzagliego. Ten jednak, po roku odchodzi do Bologni, a Rossi szybko wygrywa walkę o miejsce w pierwszym składzie czerwono-czarnych z Francesco Antoniolim (obecnym bramkarzem Ceseny). Największym zwolennikiem transferu był trener Milanu Arrigo Sacchi, który trenował Sebę jeszcze za czasów jego gry w Primaverze Ceseny w roku 1982.

Przez następną dekadę Sebastiano grał u boku wspaniałych obrońców jak: Paolo Maldini, Franco Baresi, Mauro Tassotti, Alessandro Costacurta, Marcel Desailly, czy Christian Panucci. Ironicznie, to obrona Milanu była jedną z większych przeszkód w karierze reprezentacyjnej bramkarza. Trenerzy Italii (w tym Arrigo Sacchi, który przecież trenował Sebę zarówno w Cesenie i Milanie) uważali po prostu, że Rossi zbyt rzadko wykazuje się na bramce Milanu, a drużyna traci mało goli głównie dzięki niesamowitej linii defensywnej, a nie paradom Sebastiano. Na podobny “problem” cierpieli również inni wspaniali bramkarze Milanu jak Lorenzo Buffon oraz Fabio Cudicini. Ponadto, o bramkę z Rossim konkurowało dwóch innych świetnych zawodniów: Angelo Peruzzi i Giancluca Pagliuca. Za czasów Sacchiego, Rossi został dwukrotnie powołany do reprezentacji, lecz nie zagrał ani minuty.

Początek przygody w Milanie był dla Rossiego wspaniały, bo już w grudniu 1990 roku zdobywa swoje pierwsze trofeum. W Tokio wygrywa razem z drużyną Puchar Interkontynentalny (Toyota Cup) po zwycięskim meczu 3-0 z paragwajskim Olimpia Asunción. Jednak było to trofeum, do zdobycia którego Rossi się nie przyczynił. W tym meczu Seba był jedynie rezerwowym. W lidze debiut nastąpił dopiero 24 marca 1991 roku, lecz za to w spotkaniu najwyższej rangi - “derby della Madonnina”. Marco van Basten zdobywa jedyną bramkę, a Inter przegrywa z Milanem 0-1.

W Lidze Mistrzów debiutuje natiomiast kilka dni wcześniej, mianowicie 20 marca 1991 w meczu z Marseillą. Dla Rossonerich była to “krwawa noc”, która kosztowała Milanistów roczne zawieszenie w pucharach europejskich. Gdy na francuskim stadionie zgasło światło, Galliani zdecydował, że drużyna nie wróci na drugą połowę meczu. Zachowanie uznano za bezpodstawne, a Milan zdyskwalifikowano.

W sezonie 1991/92 Milan przejmuje Fabio Capello, a Rossi zdobywa z drużyną długo oczekiwane mistrzostwo Italii. Następny sezon - 1992/93 - jest dla SuperSeby podobny - Milan zdobywa Scudetto oraz Superpuchar Italii.

Sezon 1993/94 należał do Rossiego. Bramkarz pobił rekord swojego idola Dino Zoffa (903 minuty gry bez straconej bramki) zachowując czyste konto przez 929 minut! SuperSeba rekordzistą jest do dziś - nikt nie jest w stanie poprawić tak wspaniałego osiągnięcia.

Oto szczegółowa tabela z listą spotkań, podczas których Rossi szlifował rekord:

Mecz	Wynik	Minut	Oceny pomeczowe według:
			LGdS	Tuttosport	CdS
Milan - Cagliari	2 - 1	53'	6	6,5	6,5
Reggiana - Milan	0 - 1	90'	6	6	6
Udinese - Milan	0 - 0	90'	6	6	6
Milan - Lecce	0 - 0	90'	6	brak	brak
Genoa - Milan	0 - 0	90'	7	7,5	7
Milan - Piacenza	2 - 0	90'	brak	6	6,5
Atalanta - Milan	0 - 1	90'	brak	6	brak
Roma - Milan	0 - 2	90'	7	6,5	7
Milan - Cremonese	1 - 0	90'	brak	brak	brak
Lazio - Milan	0 - 1	90'	7	7	7
Milan - Foggia	2 - 1	66'	6,5	9	7

 

Rossi po meczu z Foggią

Łącznie: 929 minut. Wspaniała passa, która rozpoczęła się 12 grudnia 1993 roku w meczu z Cagliari miała swój koniec w spotkaniu z Foggią 27 lutego 1994 roku. Igor Kolyvanov, napastnik gości, pokonał pięknym strzałem bramkarza Milanu. Tak zakończyła się cudowna, trwająca prawie 3 miesiące seria meczów bez straconej bramki.

Oto, co Rossi miał do powiedzenia po meczu: “Wolałbym kontynuować moją passę, lecz Kolyvanov zrobił swoje. Rekord dedykuję mojej mamie, dziewczynie oraz wszystkim kibicom.”

Warto dodać, że już w tym samym sezonie Rossi próbował pobić swój rekord! Po raz kolejny utrzymał świetną serię, lecz tym razem już “tylko” przez 690 minut. Trzeba pamiętać, że było to zasługą całej drużyny. Za czasów Fabio Capello, “Niepokonani” (tak okrzyknięty został Milan w latach 90 po świetnych sezonach 91/92 oraz 92/93) nie przegrali 58 meczów z rzędu! Jest to niesamowity wynik, którym może pochwalić się tylko kilka drużyn z całego świata.

Ukoronowaniem tego wspaniałego sezonu, oprócz Scudetto, Superpucharu Włoch i rekordu ustanowiononego przez Rossiego, było wygranie Ligi Mistrzów w maju 1994 roku. Milan w wspaniałym finale rozbił Barcelonę aż 4-0! Niestety w walce o Superpuchar Europy UEFA Rossoneri przegrywają w dwumeczu z Parmą (1-0, 0-2).

Sezon 1994/95 nie jest już tak obfity w trofea. Milan wygrywa za to niezdobyty rok wcześniej Superpuchar Europy UEFA. W dwumeczu z Arsenalem (0-0, 2-0) szczególnie ważną rolę odgrywa Rossi. 20 maja 1995 roku Sebastiano żeni się z Cristianą Corradi. Ten okres to również czas śrubowania kolejnych rekordów. W Lidze Mistrzów SuperSeba utrzymuje świetną passę meczów bez straconej bramki przez 558 minut! Jest to jeden z najlepszych wyników w historii tego europejskiego pucharu.

Seria rozpoczyna się od niefortunnego samobójczego gola Baresiego w meczu grupowym z Ajaxem, a kończy się na finale Ligi Mistrzów (także z Ajaxem) przegranym 1-0. Strzelcem bramki jest Kluivert. Wykaz meczów: 

Mecz	Wynik	Minut
Milan - Ajax	0 - 2	24'
C. Salisburgo – Milan	0 - 1	90'
Milan – Benfica	2 – 0	90'
Benfica – Milan	0 – 0	90'
Paris St. Germain – Milan	0 – 1	90'
Milan – Paris St. Germain	2 – 0	90'
Ajax – Milan	1 – 0	84'

Kolejny sezon (1995/96) przynosi kolejne Scudetto. Wielka w tym zasługa Rossiego, który dzięki wspaniałym interwencjom nie raz ratuje swoją drużynę. Na przełomie 5 lat Rossoneri 4-krotnie zdobywają mistrzostwo kraju, a ich panowanie we Włoszech powoli dobiega końca.

W następującym sezonie (1996/97) na miejsce Fabio Capello przychodzi Óscar Washington Tabárez. Według komentatorów sportowych, we Włoszech panowała moda na trenerów z Ameryki Południowej (np. Romę trenował Carlos Bianchi), a Tabárez zanotował dobry sezon w poprzednim klubie - Cagliari (9 miejsce w Serie A, remis i wygrana 3:0 z Juventusem, remis i wygrana 2:1 z Interem, dwukrotny remis (1:1) z Milanem). Czynniki te miały decydujący wpływ na ruch zarządu. Jednak trener nie wykorzystał potencjału drużyny. Po 22 kolejkach Milan zajmował 9 miejsce w Serie A, ponadto odpadł już z Pucharu Włoch. Silvio Berlusconi zwolnił Tabáreza, a w jego miejsce zatrudnił Arrigo Sacchiego. Dziennikarze twierdzili, że to słaby charakter Tabáreza i brak autorytetu wśród zawodników przełożyły się na mizerne wyniki drużyny. To przeciętny rok dla Milanu i Rossiego.

Trenerzy w Milanie zmieniali się jak w kalejdoskopie. W sezonie 97/98 do Milanu wraca Fabio Capello. Doświadczony trener popełnia wielką gafę w miejsce Rossiego wystawiając Massimo Taibiego. Mający 27 lat bramkarz Milanu nie udźwignął ciężaru pokładanych w nim nadziei. Podczas 17 meczów wpuścił 19 bramek. Zaledwie niewielkim procentem spotkań były wygrane. Na naprawę błędu było już za późno. Przeciętna gra Milanu przełożyła się na zaledwie 10 miejsce w Serie A. Największym "osiągnięciem" sezonu był przegrany finał Pucharu Włoch z Lazio (3-1).

Sezon 1998/99. Rotacja na stanowisku trenera trwa dalej. Do Milanu przychodzi Alberto Zaccheroni. Jest to dobry rok dla Milanu, drużyna zdobywa kolejne Scudetto, w karierze Rossiego już piąte. W tym momencie lepszym od Seby jest tylko włoski bramkarz Zoff mający na swoim koncie 6 tytułów mistrza. Dominacja Rossiego powoli przemija z powodu dobrze dysponowanego Abbiatiego. Należy dodać, że Seba zostaje rezerwowym na własne życzenie. Podczas meczu z Perugią Rossi uderzył w twarz Christiana Bucchiego (całą sytuację można obejrzeć w poniższym nagraniu). Na miejsce odesłanego Sebastiano wchodzi Abbiati, który broni bramki Milanu do dziś. Rossi za niesportowe zachowanie został zawieszony na 5 spotkań. Sebastiano jako pierwszy bramkarz rozgrywa tylko 13 spotkań. Warto zaznaczyć, że na początku sezonu Rossi wygryzł ze składu Jensa Lehmanna (tylko 5 meczów w barwach Milanu). Tymbardziej przykre jest to w jaki sposób Sebastiano pożegnał się z rolą pierwszego bramkarza.

Sezon 1999/00 to czas zmian i rotacji w składzie. Zac stawia przede wszystkim na młodzież, a piłkarze tacy jak Rossi, Weah czy Boban muszą się pogodzić z rolą rezerwowych. Działania trenera przynoszą jednak marne skutki: Milan nie wychodzi z grupy w LM, odpada w ćwierćfinale Pucharu Włoch z Interem, przegrywa Superpuchar Włoch z Parmą oraz zajmuje 3 miejsce w Serie A. Pomimo, że w lidze Rossi rozgrywa tylko kilka spotkań, jego występy są na bardzo wysokim poziomie.

Kolejny rok (00/01) potwierdza tylko fakt, że Milan jest niestabilną drużyną. Nadchodzą kolejne zmiany na stanowisku trenera. Pod koniec sezonu na miejsce Zaccheroniego przychodzi Cesare Maldini , zaś jego asystentem jest Mauro Tassotti. O zwolnieniu Zaca zadecydował sam Berlusconi, który nie widział sensu w kontynuowaniu wizji Alberto. To schyłek kariery Rossiego, który w Milanie jest zaledwie trzecim bramkarzem za Didą i Abbiatim. Można długo polemizować czy Zaccheroni dokonał dobrego wyboru stawiając na brazylijskiego bramkarza. Faktem jest, że w meczu z Leeds Dida popełnił ogromny błąd przy strzale Bowyera. Zaccheroni zreflektował się zbyt późno wystawiając Rossiego w meczu z Deportivo La Coruńa. Bramkarz rozegrał dobre zawody, pokonał go jedynie Dijalminha z rzutu karnego. Wyrównującą bramkę zdobył Sheva, również z karnego. Niestety to nie wystarczyło na awans do Ligi Mistrzów.

W tym sezonie Milan zajął zaledwie piąte miejsce w Serie A. Za to warto wspomnieć o wygranych derbach Mediolanu, aż 6-0!

W sezonie 2001/02 dowodzenie nad drużyną obejmuje Turek Fatih Terim oraz Antonio Di Gennaro. Zaledwie po 9 kolejkach obaj zostają zwolnieni (w czasie gdy Terim był trenerem, Di Gennaro pełnił funkcję asystenta), a drużynę przejmuje Carlo Ancelotti. Po raz pierwszy od kilku lat trener zagości w Milanie dłużej niż na sezon. Kontrakt Rossiego wygasa, jednak Carlo daje mu szansę gry w kilku meczach w Pucharze UEFA oraz w Pucharze Włoch.

W sezonie 2002/03 Rossi odchodzi do Perugi (po raz kolejny klub ten ogrywa znaczącą rolę w karierze bramkarza) nie kryjąc entuzjazmu. Przez ostatni rok Sebastiano pełnił funkcję rezerwowego, a taki stan rzeczy ciężko było mu zaakceptować. Tak o to kończy się wspaniała, ponad 10-letnia przygoda Rossiego w Milanie. Starsi jak i młodsi kibice zapamiętają go jako jednego z najlepszych "portieri" w historii Rossonerich. Sezon w Perugi można uznać za udany, Sebastiano udowadnia, że jest mocnym punktem obrony drużyny i to nie tylko defensywa Milanu przyczyniła się do świetnych wyników w latach 90'. Perugia startuje w Pucharze UEFA dzięki wygraniu Intertoto. Duża w tym zasługa Rossiego. Jednak forma SuperSeby była coraz niższa. W lidze rozegrał 12 spotkań wpuszczając 18 bramek. W wieku 39 lat Rossi definitywnie kończy karierę mając na swoim koncie łącznie 347 występów w Serie A.

Przez następne lata Sebastiano trenuje sektor bramkarzy w Primaverze Milanu. W nocy z 7 na 8 maja 2011 roku Rossi wdaje się w bójkę z policjantem w barze położonym w centrum Ceseny. Carabinieri (w cywilnym stroju) został uderzony w twarz, a Sebastiano przetransportowany do więzienia w Cesenatico. Według zeznań swiadków Rossi palił cygaro, a barman poprosił go o opuszczenie baru. Sebastiano na jego słowa odpowiedział wulgarnie, a do całej sprzeczki włączył się siędzący nieopodal policjant. Poprosił o spokój i próbował wylegitymować Sebastiano. Ten zaczął się szamotać z funkcjonariuszem po czym uderzył go w twarz. Po zwolnieniu z aresztu SuperSeba oczekuje na proces.
 

Materiały dodatkowe:

Źródło:
"Milan: Il Club Piu Titolato Al Mondo" - Cristiano Ruiu, 2009
digilander.libero.it/superseba929/
wikipedia.org/wiki/Sebastiano_Rossi
magliarossonera.it/protagonisti/Gioc-Rossiseba.html
it.wikipedia.org/wiki/Associazione_Calcio_Cesena
pl.wikipedia.org/wiki/Oscar_Tab%C3%A1rez
lifeinitaly.com/news/ca/144317

Poprzednie części Galeri Sław dostępne pod tym linkiem.