Galeria Sław: Ruud Gullit

Rudi Dil Gullit urodził się 1 września 1962 roku w Amsterdamie. Jego rodzicami byli Surinamczyk George Gullit oraz Holenderka Ria Dil. Ruud mieszkał z rodzicami w małym mieszkaniu na ostatnim piętrze bloku. Jego ojciec był nauczycielem ekonomii, a matka dozorczynią muzeum.

Gullit rozwijał swoje umiejętności na ulicy, a jego pierwszym klubem był Meerboys gdzie dołączył jako junior w 1970. W wieku 10 lat przeniósł się do Amsterdam Old West gdzie grał w street football u boku Franka Rijkarda. Później przeszedł do DWS i wzbudził zainteresowanie trenera reprezentacji młodzieżowej, w której grał z zawodnikami takimi jak Erwin Koeman, Ronald Koeman i Wim Kieft. To podczas gry dla DWS Ruud po raz pierwszy użył nazwiska swojego ojca zamiast nazwiska nadanego w urzędzie, ponieważ uważał, że brzmi lepiej. Zachował nazwisko swojej matki, kontrakty podpisywał jako Ruud Dil.

Zanim przeszedł do Milanu grał dla HFC Haarlem, Feyenoordu i PSV Eindhoven. Jego transfer był najdroższym w historii. Rossoneri zapłacili za "Czarnego Tulipana" 6 milinów funtów, co na tamte czasy było ogromną sumą. Ruud przyszedł jako wzmocnienie po Ray Wilkinsie. Grał u boku zawodników takich jak Marco Van Basten, Frank Rijkaard, Paolo Maldini czy Franco Baresi. Dokonania z PSV i Milanu pozwoliły mu zdobyć Złotą Piłkę, którą dedykował Nelsonowi Mandeli.

Pierwszy sezon w Milanie był dla Ruuda świetny, pomimo trudności z adaptacją (zawodnik nie znał włoskiego i po raz pierwszy grał poza ojczyzną). To właśnie w 1987 roku zdobył Złotą Piłkę, a Milan prowadzony przez Arrigo Sacchiego pokonał Napoli Diego Maradony i po 9 latach zdobył mistrzostwo Włoch. Gullit początkowo grał na prawej stronie razem z Van Bastenem i Pietro Virdisem, lecz po kontuzji tego pierwszego został przesunięty do przodu. W następnym sezonie zdobył Puchar Europy. Zdemolowanie Realu Madryt 5-0 w półfinale miało jednak swój koszt, ponieważ Ruud odniósł kontuzję i musiał się kurować na finał. Zdążył i zdobył dwa ważne gole, a Steaua Bucharest została rozbita aż 4-0. W następnym sezonie Milan utrzymał trofeum wygrywając w finale 1990 roku z Benficą. Ten sezon nie był jednak taki kolorowy dla Gullita, ze względu na kontuzje kolan. Napastnik zagrał tylko 2 krajowe mecze w sezonie 1989-1990.

W 1990-91 pościg Milanu za 3 trofeum z rzędu został zakończony przez Olympique de Marseille w półfinale. W meczu rewanżowym na stadionie francuzów zgasło światło, które po chwili zostało naprawione. Milaniści zeszli jednak do szatni, a mecz zakończył się walkowerem i roczną banicją na wszystkie europejskie puchary.

Milan kontynuował krajową dominację wygrywając Serie A w 1991-92 (sezon w którym nie zostali pokonani ani razu!) oraz 1992-93. Ruud zaczął schodzić na drugi plan, a w finale LM w 1993 roku nie został nawet wystawiony do składu (miał na to wpływ przepis, który zezwalal na grę tylko 3 obcokrajowcom.).

W 1993 roku odszedł do Sampdorii za 700 tysięcy funtów. Tam jednak przeżył swoją drugą młodość, a Milan zdając sobie sprawę z błedu odkupił zawodnika za 1,6mln funtów. Ruud zagrał tylko 8 meczów i strzelił 3 gole.

Wyjechał do Anglii gdzie grał dla Chelsea. W 1998 zakończył karierę piłkarską i zajął się trenowaniem Chelsea. Jako trener zdobył kilka tytułów, lecz jego przygody z klubami kończyły się różnymi konfliktami. Niedawno objął posadę managera rosyjskiej drużyny Terek Grozny. Wcześniej przez pewien okres był scoutem Milanu.

W reprezentacji zagrał 66 meczów i strzelił 17 goli. Jego niesamowita technika, szybkość i warunki fizyczne sprawiły, że był porównywany do najlepszych. Sam George Best chwalił Holendra.

"To wspaniały gracz pod każdym aspektem. Ma wszystkie potrzebne umiejętności. Nie boi się piłki. Wygląda jakby delektował się każdą chwilą gry. Według mnie jest lepszy od Maradony. Obaj mają cechę którą znajdziesz u najlepszych : balans. Nie możesz zabrać im piłki. Tak samo jest z Pele, Beckenbaurem czy Cruijffem.

Gullit był uwielbiany przez kibiców Milanu. Połowa San Siro nosiła peruki z jego charakterystycznymi warkoczykami. Ruud słuchał reggae, a jego ulubionym artystą był Bob Marley. "Czarny Tulipan" działał również w anty-rasistowskich ruchach.
 

W poprzednich częściach:

• Dejan Savićević
• Gunnar Nordahl

źródło:

acmilan.com
en.wikipedia.org
Gazeta Wyborcza - Słynne Kluby Piłkarskie: AC Milan