Cesare Maldini – nazwisko znane jest w całej Europie, a w Milanie znaczy nad wyraz wiele. Rossoneri to tradycja w tej zacnej piłkarsko rodzinie. Najmłodszy wiekiem (wnuczek Cesare) Maldini gra w młodzieżowych drużynach Milanu, Paolo (syn Maldiniego nestora) to gwiazda klubu i reprezentacji Włoch, ale wszystko zaczęło się od urodzonego 5 lutego 1932 r. Cesare. Na świat przyszedł w Trieście. 

Jego kariera zarówno jako piłkarza, jak i trenera ma w swej historii wiele sukcesów. Pierwsze kroki stawiał w rodzinnym U.S. Triestina (1952 r.), ale bardzo szybko trafił do Mediolanu. Przez dwanaście lat (1954-1966 r.) był środkowym obrońcą i kapitanem tegoż zespołu.

ACM nie miał sobie równych w Serie A w tamtym okresie i w latach ’55, ’57, ’59, ’62 sięgał po Scudetto, oraz po raz pierwszy w swej historii po Puchar Mistrzów. W 1963 r. to właśnie Cesare Maldni, jako kapitan rossonerich, wznosił dumnie ku niebu Puchar Europejskich Mistrzów Krajowych. Był pierwszym Włochem podnoszącym ten puchar. Jego udział w zdobyciu tego trofeum jest imponujący – obok Altafiniego, był jedynym, który grał we wszystkich meczach turnieju, z wygranym finałem włącznie (2:1 z Benfiką Lizbona).
 

Milan 1962

W wieku 34 lat przeniósł się na rok do A.C. Torino, gdzie zakończył karierę piłkarską.

W reprezentacji Włoch rozegrał 14 meczów, w tym udział w Mundialu ’62, który odbywał się na boiskach Chile.

Karierę trenerską rozpoczął jako asystent wielkiego Nereo Rocco. 

Milan w tym czasie sięgnął po Puchar Włoch w 1972 r., a będąc na krótko (1973 r.) pierwszym trenerem, doprowadził klub do kolejnego triumfu we włoskim pucharze oraz do zdobycia Pucharu Zdobywców Pucharów. Niestety seria pięciu porażek z rzędu w kolejnym sezonie, wymusiła jego dymisję.

W latach ’74-’80 Cesare uczył się zawodu w niższych ligach, trenując kolejno – Foggia Calcio, Ternana Calcio, A.C. Parma.

Na początku lat 80. rozpoczął pracę z reprezentacją Italii. Jako asystent Enzo Bearzota świętował złoty medal na Mistrzostwach Świata w Hiszpanii w ’82 r., a po nieudanych dla Squadra Azzurich mistrzostwach w Meksyku w 1986 r., Bearzot w raz z całym swoim sztabem, w którym wciąż asystentem był Maldini, podał się do dymisji.

Chyba najbardziej świetlane lata kariery Cesare Maldiniego przypadają na okres jego pracy z młodzieżową reprezentacją Włoch. W czasie tej dekady (lata 1986-1996 r.) jego podopieczni wywalczyli trzykrotnie z rzędu tytuł mistrzów Starego Kontynentu, a piłkarze ze „złotej młodzieżówki” stanowili bądź nadal stanowią trzon seniorskiej reprezentacji, że wyminie tu tylko kilka nazwisk: Buffon, Vieri, Nesta, Del Piero, Inzaghi i oczywiście syn Paolo.

W 1996 roku po zwolnieniu Arrigo Sacchiego z funkcji trenera reprezentacji, jego miejsce zajął Cesare. Obiektywnie rzecz biorąc, również według włoskich dziennikarzy, reprezentacja nie grała jednak, za jego czasów, ani piłki widowiskowej, ani co gorsza skutecznej. Niech świadczą o tym remisy Włochów w eliminacyjnych grach z Polską i Gruzją oraz awans do turnieju głównego dopiero po wymęczonych barażach z Rosją (1:1 na wyjeździe i 1:0 w Neapolu). Na turnieju we Francji, w roku 1998, Włosi odpadli w ćwierćfinale (0:0, karne 3:4) z gospodarzami czempionatu i późniejszymi mistrzami globu. Maldini podał się do dymisja, a ta została przyjęta.


Przygotował: Łukasz Hećman (Hetz 82)

Bibliografia:
„Słynne kluby piłkarskie – AC Milan”
Magazyn „Piłka Nożna”
Dziennik „Przegląd Sportowy”
Polska i Włoska Wikipedia
www.acmilan.com