Imię i nazwisko: Daniele Bonera Pozycja: Obrońca Data urodzenia: 31.05.1981 Miejsce urodzenia: Brescia, Włochy Wzrost: 183 cm Waga: 74 kg Numer na koszulce: 25 Poprzedni klub: Parma

Daniele Bonera to niewątpliwie jeden z najbardziej utalentowanych włoskich obrońców ostatnich lat. Pochodzący z Brescii zawodnik jest jedną z nadziei włoskich kibiców, że po zakończeniu kariery przez Nestę i Cannavaro, Squadra Azzura wciąż będzie mogła mówić, że defensywa to jej znak firmowy.

Bonera jest wychowankiem klubu z jego rodzimego miasta, czyli Brescii Calcio. Swoją przygodę z piłką rozpoczynał na boiskach Serie B już w wieku 18 lat i szybko dał się poznać jako bardzo zdolny i zarazem uniwersalny defensor. Występował, gdzie tylko się dało: na lewej i prawej flance, a także jako stoper. Mimo niskiego wzrostu imponował w powietrznych pojedynkach, nadrabiając wzrost skocznością i walecznością. Drugi i trzeci sezon w Brescii była to już walka z najlepszymi, czyli Serie A. Wówczas Daniele rozegrał 55 meczów w barwach klubu ze Stadio Rigamonti, zbierając przy tym bardzo dobre recenzje. Jego dobra postawa nie umknęła uwadze selekcjonera Giovanniego Trapattoniego, który powołał Bonerę w 2001 roku na towarzyski mecz przeciwko Maroko.

W zasadzie wszystkie czołowe włoskie kluby interesowały się Bonerą, jednak ten trafił do nieco podupadającej AC Parmy. Tam jego talent rozwinął się na tyle, że coraz częściej uważany był za czołowego obrońcę ligi. W walczącej raczej o niższe cele ekipie ze Stadio Ennio Tardini, Daniele był czołową, wybijającą się postacią. W dużej mierze dzięki niemu i drugiemu, przyszłemu Milaniście- Gilardino, Parma utrzymała się wówczas w Serie A. Rozegrawszy tam przez 4 lata 111 meczów, Bonera coraz głośniej artykułował chęć zmiany klubu na lepszy. Jak gwiazdka z nieba spadła Daniele oferta przejścia na San Siro. Będąca w sporych tarapatach finansowych Parma nie stwarzała przeszkód zawodnikowi, któremu tak wiele zawdzięczała, licząc zarazem na podreperowanie klubowego budżetu.

Latem 2006 Bonera przeszedł do Milanu, będąc tym samym pierwszym krokiem ku odmłodzeniu dość wiekowej obrony Mediolańczyków. Wobec większej kontuzjogenności starszych obrońców Milanu, uniwersalność Bonery jest atutem nie do przecenienia. Przechodząc do drużyny Rossonerich, Daniele miał również okazję spełnić jedno ze swoich marzeń, czyli grać w elitarnej Lidze Mistrzów. W prawdzie jego debiut przeciwko Anderlechtowi skończył się dla niego czerwoną kartką, jednak zarówno włodarze jak i kibice Milanu mieli nadzieję, że Bonera będzie inwestycją na lata, a po niefortunnym „europejskim” debiucie wszystko pójdzie z górki. Sam Daniele, po tym nieszczęśliwym meczu, pokazał że trzeba się z nim liczyć. Wobec absencji wielu starszych defensorów, Bonera zmuszony był grać zarówno na środku jak i prawej stronie obrony. Jego dobra forma pozwoliła Milanowi na spokojny finisz w Serie A, a także na awans do finału i późniejsze zwycięstwo w Lidze Mistrzów. Przyznać trzeba, że jak na pierwszy sezon, Bonera osiągnął naprawdę bardzo dużo.

Następny rok, tak dla Bonery jak i całego Milanu specjalnie udany nie był. Faktem jest, że do formy Daniele nie można było mieć większych zastrzeżeń, gdyż spisywał się co najmniej przyzwoicie na wszystkich pozycjach defensywnych, jednak szybkie odpadnięcie z Ligi Mistrzów, a także 5 miejsce w Serie A zaowocowały między innymi brakiem powołania na EURO 2008, na które Bonera z pewnością liczył.

opracował: Maciek Winiarski - Wini