Zwycięskiego składu się nie zmienia – tą zasadą prawdopodobnie kierował się Leonardo ustalając wyjściową jedenastkę na mecz przeciwko Fiorentinie. Christian Abbiati po bezbłędnym meczu z Bari na stałe zagościł w bramce Rossonerich. Na lewej stronie kolejne spotkanie eksperymentalnie ustawiany Daniele Bonera. W środku niezawodny duet Nesta – Silva, a na prawej obronie coraz lepiej spisujący się Ignazio Abate. W linii pomocy ujrzeliśmy defensywne trio: Gattuso, Pirlo, Ambrosini. Jako centralny napastnik wystąpił Borriello, wspomagany przez Ronaldinho i Pato z lewej oraz prawej strony.

Pierwsze minuty drugiej połowy na nowo zasiały ziarno nadziei w głowach tifosich najbardziej utytułowanej drużyny świata. 54’ świetna akcja Pato, ostra centra w pole karne, lecz nabiegający Borriello minął się z piłką. Chwilę później akcja Ronniego, prostopadłe podanie do Marco, ale we wszystko wmieszał się dobrze grający dzisiaj Lorenzo De Silvestri. Seria 3 rzutów rożnych dla gości nie przynosi oczekiwanego efektu. W 58 minucie schodzi zmęczony Jovetić, a w jego miejsce Prandelli wprowadza doświadczonego pomocnika Cristiano Zanettiego. Widząc coraz śmielej atakujący Milan, trener gospodarzy wzmacnia siłę defensywy swojego zespołu. Minęły dwie minuty, a na boisku pojawia się kolejny nowy gracz Violi, tym razem młody napastnik wypożyczony z Barcelony, Keirrison zmienia strzelca bramki Gilardino. Groźnie pod bramką Abbiatiego zrobiło się w 61 minucie, kiedy to Gennaro Gattuso faulował Marco Marchionniego przed samym polem karnym. Na szczęście rzut wolny wykonywany przez Montolivo został zablokowany, piłkę przyjął na ciało sam sprawca faulu Gattuso. Obraz gry w drugiej połowie zmienił się na korzyść gości, jednak nie potrafili oni stworzyć sobie klarownych sytuacji. Oglądaliśmy wiele walki ze strony obu drużyn. W zespole Leonardo lepiej prezentował się najsłabszy w pierwszej połowie Alexandre Pato, raz po raz zagrażając bramce Freya szybkimi rajdami. Po jednym z podań młodego Brazylijczyka piłka przeszła zaledwie kilka centymetrów obok lewego słupka. W ekipie gospodarzy na plus wyróżniał się lewy pomocnik Vargas, który nie dawał spokoju kryjącemu go Abate, jak nie uderzając z dystansu, to dośrodkowując w pole karne. W 70 minucie zakotłowało się w polu karnym Milanu, Zanetti odważnie wszedł z piłką między obrońców Rossonerich, ale dobrze zachował się Flamini, który do końca blokował Włocha. Trzy minuty później Juan Vargas niecelnie uderzał z dystansu, jednak o krok od strzelenia bramki był Marchionni, który wybiegł zza obrońców i próbował zaskoczyć Abbiatiego. Po okresie lepszej gry Milanu, znowu zaczęli dominować gospodarze. Leonardo wprowadził na plac gry kolejnych zawodników. Jankulovski zmienił Daniele Bonere, a Huntelaar wszedł za Gennaro Gattuso. 80 minuta to przełomowe chwile dla tego spotkania. Wyrównującą bramkę zdobywa przebywający na boisku od trzech minut Klaas-Jan Huntelaar. Bohaterem całej akcji był nie kto inny jak Ronaldinho, który po szybkiej wymienie piłki z Holendrem wyłożył mu ją sam na sam z bramkarzem Fiorentiny, a napastnik Milanu skutecznym strzałem po ziemi pokonał Sebastiana Freya. Gospodarze poirytowani tą sytuacją rzucili się do ataku, jednak to nie im było dane cieszyć się z końcowego wyniku. W doliczonym czasie gry, a dokładnie w 92 minucie stało się coś niesamowitego. Ronaldinho wygrał setny już chyba pojedynek z De Silvestrim i wspierającymi go środkowymi obrońcami Violi, zatańczył Sambę w polu karnym, po czym dograł idealną pikę do zamykającego całą akcje Pato. Kaczor długo się nie namyślając huknął z prostego podbicia i pokonał rozpaczliwie interweniującego bramkarza gospodarzy. Podanie Ronniego przeleciało nad składającym się do przewrotki Borriello oraz skaczącym do główki Huntelaarem i trafiło pod nogi niepilnowanego Brazylijczyka. Kończy się mecz, a Ronaldinho jeszcze przez kilka minut tonie w objęciach kolegów z drużyny.  Jak już nie raz mieliśmy się okazję przekonać, piłka nożna nie zawsze jest sprawiedliwa. Tym razem zespół gospodarzy był lepszy przez większość spotkania, jednak o zwycięstwie zadecydowały indywidualności, a dokładnie geniusz Ronaldinho. Trzeba też pochwalić Leonardo, który miał nosa do zmian i wprowadził do gry Huntelaara oraz dobrze spisujących się Flaminiego i Jankulovskiego. Brawa dla Rossonerich za walkę do ostatniej minuty!