Zespół złożony głównie z rezerwowych i zawodników wracających po kontuzjach rozpoczął to spotkanie z dobrych nastawieniem. W pierwszych akcjach z dobrej strony pokazał się Bonera oraz Antonini szarżujący na lewej flance. W 10 minucie groźnie uderzył środkowy pomocnik Udine Gokhan Inler, jednak świetną interwencją popisał się bramkarz Milanu. Akcje Rossonerich nie wyglądały najlepiej, przeważnie kilka podań w środkowej strefie boiska wymieniali Gattuso z Flaminim, ale naciskani przez przeciwnika oddawali piłkę na skrzydła do zambrotty lub Antoniniego, którzy niestety niecelnie dośrodkowywali. Brakowało szybkich, prostopadłych podań do napastników. Powoli zaznaczała się przewaga gości, którzy sprawiali wrażenie bardziej ruchliwych i zmotywowanych. Najwięcej problemów sprawiał oczywiście kapitan Bianconerich Antonio Di Natale.  W 20 minucie mocno uderzył z dystansu, ale na posterunku był kolejny raz Abbiati, tym razem końcówkami palców wybił piłkę na rzut rożny. Bramkarz Milanu był najjaśniejszym punktem swojej drużyny. Pewnie interweniował zarówno na linii bramkowej jak i na przedpolu, wychodząc do dośrodkowań oraz skracając kąt napastnikom w sytuacjach sam na sam. Ataki gospodarzy były nieprzygotowane i chaotyczne. Huntelaar próbował sił w pojedynkach indywidualnych z obrońcami Udine, a Inzaghi kilka razy niecelnie zagrywał do Holendra. W 24 minucie bardzo bliski strzelenia bramki był Sanchez. Przechwycił długie podanie z głębi pola i miał przed sobą już tylko Abbiatiego, jednak minimalnie przestrzelil, trafiając w słupek. Odpowiedzią Rossonerich był strzał z dystansu Jankulovskiego, lecz tym razem świetną interwencją popisał się bramkarz drużyny gości. Chwilę później bramce Milanu zagroził Di Natale, strzelając z woleja. Mathieu Flamini chciał powtórzyć swój wyczyn z meczu z Novarą i zdecydował się na strzał z dużej odległości, niestety tym razem źle ustawiony Handanovic z trudem wybronił uderzenie Francuza. Następne minuty potwierdzały przewagę Udinese, które dążyło do objęcia prowadzenia. Kaladze, przeżywający ostatnio ciężkie chwile w Milanie, po raz kolejny dał się łatwo ograć Floro Floresowi, na szczęście mieliśmy dzisiaj Abbiatiego. 

W drugiej połowie obraz gry nie uległ zmianie. Huntelaar oczekujący na podania od partnerów, momentami  schodził nawet do skrzydła, ale był tam całkowicie bezradny. W 50 miucie wydawało się, że Inzaghi wyjdzie sam na sam z bramkarzem, niestety sędzia odgwizdał spalonego. Tym, który miał zmienić grę Milanu był Andrea Pirlo, który wszedł za zupełnie bezużytecznego Di Gennaro. Na nieszczęście dla kibiców Rossonerich, nie Pirlo, a Gokhan Inler okazał się bohaterem spotkania. W 55 minucie błąd w polu karnym Antoniniego, piłkę przejmuje Sanchez, podaje do Szwajcara, a ten z kilku metrów mocnym strzałem w długi róg pokonuje bezradnego w tej sytuacji Abbiatiego. Leonardo widząc nieporadność Huntelaara, zdecydował się wpuścić będącego w dobrej formie Marco Borriello, lecz chyba nie w ataku był problem Milanu. Andrea Pirlo, uważany za mózg zespołu i najlepszego rozgrywającego we Włoszech ostatnich lat nie potrafił zagrać ani jednej dobrej piłki do napastników. Jego dośrodkowania przeważnie były zbyt głębokie, a podania niecelne. O grze pozostałych pomocników nawet nie warto wspominać  bo byli tylko statystami biegającymi obok zawodników Udinese. W 70 minucie z placu gry zszedł kapitan Gennaro Gattuso, a w jego miejsce pojawił się piłkarz Primavery Verdi. Oczekiwania kibiców wobec tego młodego gracza są chyba jednak zbyt duże jak na tą chwilę, ponieważ zupełnie nie potrafił się odnaleźć w dorosłej piłce - zaliczył jeden bardzo niecelny strzał i kilka strat… Na uwagę zasługuje akcja Zambrotty z 72 minuty. W efektowny sposób przedryblował na małej powierzchni trzech rywali i zdecydował się na strzał lewą nogą, jednak został zablokowany. Piłkarze Udine kontrolowali spotkanie, co jakiś czas przyspieszając grę, po błędach Milanu, ale nie zdołali poważnie zagrozić Abbiatiemu. W końcówce Rossoneri nieco przyspieszyli i zaatakowali większą liczbą zawodników, narażając się przez to na groźne kontry wyprowadzane przez szybkich skrzydłowych Bianconerich. Ataki Milanu były niestety bardzo nieprzemyślane i ograniczały się do dalekich podań w okolice pola karnego, które skutecznie wybijali obrońcy gości lub padały one łupem bramkarza. Sędzia przedłużył nadzieje kibiców na wyrównanie o cztery minuty, jednak w tym czasie nie udało się przeprowadzić żadej akcji po, której mogła paść bramka. Milan oddał w całym meczu bardzo mało strzałów, najczęściej w ekipie gospodarzy uderzał Jankulovski, a po przeciwnej stronie Di Natale. Jedyne co może cieszyć po tym spotkaniu to udany powrót na boisko bramkarza Christiana Abbiatiego, gdyby nie jego wspaniałe interwencje ten mecz mógł zakończyć się dużo większą porażką. Jak się okazało nadal nie mamy godnego zmiennika w środku obrony, zarówno Bonera jak i Kaladze zostali kilkakrotnie ośmieszeni przez napastników przeciwnej drużyny. Martwi także brak pomysłu na rozgrywanie akcji, czyżby Milan był uzależniony od gry Ronaldinho?

autor: wysu